19 Nisan 2012 Perşembe

KAHPELİK DİZ BOYU

İnsan görünümlü hayvanlara itafen yazıyorum bu satırları.Siz ne biçim bi mahluksunuz ki sizinle aynı hayatın içinde olduğumdan kendi insanlığımdan utanıyorum.Cin olmadan adam çarptığını sanıp konuşmaktan acizlerden, teşekkür etmesi gerekirken emri vakileri devam ettirenlerden, sessiz sakin konuşacağı yerde bağırmayı tercih edenlerden NEFRET EDİYORUM.
Kendimden de bi okadar nefret ediyorum ki bu insanlara ağzının payını vereceğime sessiz kalıyorum...Hayır demeyi biri bana lütfen öğretsin.Hep bundan kaybettim ömrüm boyunca.
Nedense önce söyleyeceklerimi hep sona saklarım da ağzıma tıkılır laflar içimde şiştiğiyle kalırım.
Hep kendimden önce karşımdakini düşünürüm de sonunda açıkta göt gibi kalan yine ben olurum.
Herkezin kaçıp sorumluluk almadığı işe hep ben ortak olurum da birine bi yardımım dokunsun isterim,yarın olur da ben senden yardım istemedim ki sen kendin geldin gelmeseydin denir, kalbimin kırıldığıyla kalırım.
Sen başkasın sen ben de ayrısın sen cansın,dostsun kardeşsin denir,sömürülür, yarın çıkarı başkasına uyunca sırtını döndükleriyle kalan yine ben olurum.

İyiler hep kaybedermiş lafından gaz alıp kendimi iyi ilan edip de kaybedişlerimin acısını azaltıyorum hep.Napayım KADERDE VARSA ÜZÜLMEK NEYE YARAR BÜZÜLMEK der içimi döktükten sonra yine aynı saflığımla hayatıma devam eder asalak gibi başkasının sırtından geçineceğime kendi ayaklarım üstünde yalpalarım daha iyi derim..

Benden kalbi temizlere yürekten sevgi,kalbi kötülük,sinsilikle dolulara Allahtan şifa diliyorum:)

2 yorum:

Bc dedi ki...

hayat ne yazık ki böyle insanlarla bu hale geliyor ve bazen çekilmez oluyor. zamanla anlam kazanan bir cümle şimdi belki manasız gelecek ama "onlar kaybeder" inan buna..

Aycelce Hayat dedi ki...

Bc'm evet zaman sonra onların kaybedişini görüyorum zaten de öncesinde kendime sıkıntı yarattığıma yarattıklarına yanıyorum sadece...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...